
Sevgili Leydielif' in isteği üzerine çocukluğum.
Bursa'da esnaf bir ailenin ilk çocuğu olarak dünyaya geldim. Zaten 2 kardeşiz :) benden 3 yaş küçük erkek kardeşim var. Şehrin tam göbeğinde kalabalık bir cadde üstünde geçti çocukluğum, öyle bahçe oyunları filan bilmem pek. Ama evimiz bir aile apartmanıydı. Babaanneler, yengeler . O yüzden dayı kızları, hala kızları birlikte büyüdük. Yazları hep beraber nerdeyse 7-8 araba Uludağ'a gider piknik yapardık. İşte o günlerden bir fotoğraf . Sanırım yıllardan 82 filan olmalı :) (Şaka gibi yaş aldı başını gidiyor.)
Yazları rahmetli annannemle köylerine giderdik. Orada çok eğlenirdim. Mısır, karpuz, ayçiçeği tarlaları, ördekler, kazlar, erik kuruları, tarhanalar, erişteler; ağaçlara çıkıp dut silkelemeler, ne kadar kalıyordum bilmiyorum ama dolu dolu geçerdi. Bir keresinde karpuz tarlasında bir karpuzu kaldırdığımda altında çöreklenen yılanı unutamıyorum hiç. Çok korkmuştum.
Kardeşimle de evde haylazlıklar yapmadan durmazdık tabi :) Bir kusur işlediğimizde annem, kim yaptı? diye sorunca ikimizin de ağzını bıçak açmazdı.
Kendi çapımda başarılı bir öğrenciydim, hiç sınıfta kalmadım, hiç takdirsiz geçmedim. Sakin, uslu, çekingendim. Bir sürü arkadaşım vardı. Bir de İlkokulda çok fazla ayak ipi oynadığımızı hatırlıyorum. Kız çocukları oynuyor mu hala? Devamlı lastik iplerle gezerdik :) Velhasıl çoook şey var anlatılacak...
Ama ne güzel oldu böyle geçmişi hatırlamak birden.
Aklıma şu şiir geldi şimdi, çocukluğunun kokusu burnunda tütenlere...
ÇOCUKLUĞUM
Affan Dede'ye para saydım
sattı bana çocukluğumu
artık ne adım var ne yaşım
bilmiyorum kim olduğumu
hiçbir şey sorulmasın benden
haberim yok olan bitenden
bu bahar havası bu bahçe
havuzda su şırılşırıldır
uçurtmam bulutlardan yüce
zıpzıplarım pırıl pırıldır
ne güzel dönüyor çemberim
hiç bitmese horoz şekerim
Cahit Sıtkı TARANCI
{ yazmak isterlerse Kelebek Gibi ve Mutlu Çocuklara iletiyorum}