Bir Dağın Eteğine Sığınmak

Bursa notlarımla başlamak istedim tatil yazıma. Bir şehir ki hafızasında birikmiş binlerce ses, iç içe geçmiş yüzyıllar boyu açılmayı beklemiş bir sürü yaşanmışlık karşılıyor sizi. Hangisinden başlayacağını bilemez insan ama ben şimdi Muradiye külliyesini anlatmaya çalışacağım.

Külliye Uludağ'ın eteklerinde olup, ismini Fatih'in babası II. Murat'tan alır. Kubbeler ve selvi ağaçları ile bezeli bir mekandır Muradiye külliyesi.

Bursa ovasına baktığınızda varlığıyla içinizi burkan bir görüntüsü vardır. O sessiz, dingin ve zamana karşı direnen duruşuyla insanı etkiler.

Beton yığınları arasında zorlukla seçersiniz. Muradiye ve Bursa ovasının resimlerini görüyorsunuz. İki ayrı zamana ait. Maalesef plansız şehircilik anlayışımız yeşil Bursa'yı da beton yığınlarına boğmuş görüldüğü gibi :(

2.Murad İstanbul'u alma gayesiyle yaşamıştır. Fakat Hacı Bayram-ı Veli'nin -Siz değil Sultanım İstanbul'un fethi şu beşikteki çocukla, şu köse Akşemseddin'e müyesser olacaktır sözünden sonra 14 yaşına gelen Fatih'e tahtını tacını gönüllü bırakıp, inzivaya çekilen tek padişah olacaktır.

Tanpınar'ın 'Muradiye sabrın acı meyvesi' derken bahsettiği yoksa bu mudur? Zaferi göremeden hayatını kaybeder Sultan Murat...Ve fetih oğlu Mehmet'e nasip olur.






Türbesinde ilk göze çarpan sadeliktir. Vasiyeti üzerine türbesinin üzeri kapatılmamış, toprak olarak kalmıştır.



Üzerindeki kubbenin ortasında da bir delik vardır. Yağmur suları buradan toprağa değer. Böyle istemiştir, gökyüzüne açılır mezarı.



Türbenin çıkışında dev bir çınarın yıkılmış olduğunu gördük.



Söylenene göre Osmanlı imparatorluğu yıkıldığı zaman devrilmiş onunla yaşıt koca çınar. Şimdi yerine yenisi ekilmiş.



Bu türbe dikkatimizi çekti. Etrafında duvar yoktu ve diğer türbelerden farklıydı.



Meğer Fatih Sultan Mehmet'i doğurtan ebenin türbesiymiş. Oğlu doğduğu zaman padişah, ne dilersen senin olur demiş. O da kabrim sizin ailenizle bir arada bulunsun yalnızca onu isterim, başka bir şey istemem deyince, mezarı külliyenin içinde yer almış. Karıştırılmasın diye daha farklı yapılmış.

Bursa'nın en derin semtindeki külliyenin etrafındaki tarihi evler yolculuğunuzda size eşlik eder.Bu güzel mekanın karşısında bir Eski Bursa evi müzesi ve bir Osmanlı halk kıyafetleri ve takı müzesi' de var.



Kurucusu Esat Uluumay 40 yıl boyunca köyleri gezerek kolleksiyonunu oluşturmuş. Köy köy gezip çeyiz sandıklarını açtırmış. Yöre yöre güzel bir koleksiyon oluşturmuş. Bir zaman tüneli gibi. O dönem gözlerinizin önünde canlanıyor. Renk renk oldu Bursa sokakları sanki.



Yalnız insanın eşya kadar kıymeti yok. Kimler kullanmış, kimler emek etmiş, özen göstermiş günümüze dek gelmiş hayret ediyorsunuz.

Restorasyonunu yapan mimarla yeşillikler içinde bir bahçede güzel bir sohbet yapma imkanı bulduk ve zaman o kadar hızla aktı ki, maalesef Bursa evi gezimiz başka bir zamana kaldı.

Not: Devamı gelecek...

Yazdım işte !

Uzun bir ara verince yazmaya başlamak zor oluyormuş anladım :) Tatilimiz bitti. Evimize döndük çok şükür. Tatilde yazarım bir şeyler diyordum, resim eklerim filan :) ama fırsat olmadı. Kendimi zamanın akışına bıraktım sadece.

Dinlendim sayılır, bol bol gezdim çünkü :) Tarih dolu bir tatil oldu. Ayrıntılara dikkat verdiğim, öğrendiğim, başka zamanlara gidip geldiğim...

Öncelikle doğup büyüdüğüm şehrin {Bursa} tarihinin sayfalarını çevirdim. Üzerlerindeki tozu bir üfleyişte temizledim. İçindeki sayfaları açtıkca hayret ettim.

Tam bu esnada Elif Şafak'ın Aşk romanı elime geçti. Benim tarihi yolculuğuma eşlik etti. Bir çırpıda bitirdim. Ama bitmedi... Okuduktan çok sonraları bile bana arkadaşlık etti.

Daha sonra yaşadığım şehrin{İstanbul} sayfalarını araladım. Sonu gelmez bir deryaydı sanki. Yol aldım sandım ama yollar uzadı. Velhasıl hepsi bir noktada birleşti.

'Kim demiş tarih keyifli değildir diye ! Tarihin güzellikleri ayrıntılarındadır' Bildiğimiz donuk ve soğuk tarihi bilgiler ara sokaklarda renkleniyor, şekilleniyor, canlanıyor sanki.

O yüzden kısa sürede toplayabildiklerimi aktaracağım bu sayfalara, inşallah tabi :)) Neyse başlayınca oluyormuş, yazdım işte...

Saitabat Şelalesi

Bir iki gündür Bursa'dayım. Sıcaklar bunaltınca kaçtık. Hafta sonunu burada geçirip kısmetse hafta başı yine İstanbul'da olacağız.

Bursa'da yeni bir yer keşfettim. Aslında yeni değil ama ben yaklaşık 8 yıldır anne şehrinden uzakta olduğum için ancak görmek nasip oldu.

Bu sabah Saitabat köyüne kahvaltıya gittik. Bursa'nın Ankara yolu üzerinde meşhur su markalarının dolum istasyonlarının olduğu tepelere çıkarken yol boyu ince ince akan sular bizi izledi. Yeşillikler içinde Uludağ'ın eteklerinden yukarı çıkarken ovaya doğru akan bu şırıl şırıl su sesleri ruhumuzu dinlendirdi.

Biraz daha yukarı çıktığımızda yalçın kayalıklar ve gürül gürül akan dereyi ve küçük şelaleyi gördük. Serin çam kokulu havası ve muhteşem manzarasıyla köyü çok beğendik.

Ama Saitabat'ı farklı yapan bir özelliği var. Köylü kadınların muhteşem dayanışması.

Bu dayanışma Saitabat Köyü Kadınları Dayanışma Derneği'ni kurdurmuş.

Şelalenin yanında çok güzel bir işletme yapmışlar. Köyün kadınları sırayla buraya gelip çalışıyor. Köy kahvaltısı veriyorlar. Köy ekmeği, cevizli lokum, elde açılmış gözlemeler ve silor da kahvaltıya dahil.

İçerisi köy evi şeklinde dizayn edilmiş. Çok sıcak bir ortam. Sanki evinizmiş gibi.

Bahçede sedirler içinde ortancalarla süslü yer sofraları kurulmuş. Çok temiz ve nezih bir yer.




Ayrıca kadınlar tamamen organik ürünlerini burada satışa sunuyorlar. Tarhanalar, erişteler, mantılar, silorlar




çeyizlik el işleri, el yapımı bebekler vs...




Mayıs ayında hıdrellez şenlikleri, sünnet ve düğün organizasyonları yapıyorlar. Tüm süslemeler, şekerler, sepetler hep köyün kadınlarının ellerinden çıkıyor. Kadınlar dayanışmayla süper işler çıkarmışlar. Hem köy kazanmış hem onlar. Yönetim kurulu ve üyelerin hepsi bayan.

Hafta sonları çok kalabalık olduğunu söylediler. Biz hafta içi gittiğimiz için çok sakindi. Bursa'nın daha çoook keşfedilecek güzelliği var sanırım.

Bu güzel köyün güzel insanlarına, resimlere, yapılan organizasyonlara derneğin SİTESİNDEN ulaşabilirsiniz.

Köy merkezine geldiğimizde de bir sürpriz bizi bekliyordu. Uzun süredir böyle gürül gürül boşa akan su görmemiştim. Oysa eskiden su bolluğundan olsa gerek Uludağ yolunda tüm çeşmeler böyle akardı. Artık pek kalmadı.



Köyün camisinin karşısında bulunan bu buz gibi dağ suyundan bidonlarımızı doldurmayı ihmal etmedik.

Hakikaten havasıyla, temizliğiyle ve sakinliğiyle tam dinlenilecek yerler buraları. Fırsatı olanlar rotalarını buraya çevirebilir :)

İstanbul Oyuncak Müzesi

İstanbul oyuncak müzesi harika bir fikir ve çook sevimli bir müze. Kendinizi masal dünyasında zannediyorsunuz. Çocuklar için gittik ama itiraf ediyorum en çok biz eğlendik.

Uzun zamandır Sunay Akın tarafından biriktirilen oyuncak koleksiyonu çok güzel bir müzeye dönüştürülmüş. Pek çoğu servet değerinde olan oyuncak setlerini de içeriyor.

En çok biz eğlendik diyorum, çünkü çocukluğumuza ait unuttuğumuz hatta unuttuğumuzu bile unuttuğumuz bir sürü oyuncağı burada gördük. Hepsini tek tek inceledik... Eski ambalaj kutuları da vardı.

Zaman tüneli gibiydi. Kendi sitesinden de inceleyebilirsiniz. Hoş vakit geçirilebilecek bir yer. Aynı zamanda insanı kolleksiyonculuğa da özendiriyor gerçekten :)

Oyuncakların kullanıldığı yıllar ayrıca belirtilmiş. Gezdikçe aynı yıllarda Avrupa ve Amerika'daki çocukların oynadığı oyuncakları görebiliyorsunuz. Biz çok şaşırdık. Yüz yıl kadar önce bile muhteşem oyuncaklar yapmışlar adamlar. Detaylar mükemmel. Bizim aynı dönemlerde yapılan oyuncaklarımız gerçekten çok uyduruk.

Oyuncaklarda bile dağlar kadar fark varmış. Neyse ki günümüzde ara biraz daha kapandı. Ama gönül ister ki yerli sermayeyle kendimize has markalarımız olsun. İnşallah o günler de gelir.

Bir de belirli dönemlerde ön plana çıkan oyuncakları görüyorsunuz. Uzaya çıkıldığı yıllarda uzay oyuncakları, savaş yıllarında asker oyuncakları patlama yapmış. Oyuncak Hikayesi 2 (Toy Story 2) filmi de bu konuyu işliyordu, seyredenler hatırlar.




Ufo oyuncağı için dikilen bir kılıf gibi orjinal şeyler de sergileniyor :)

Velhasıl yolunuz İstanbul Anadolu yakasına düşerse gezip görmenizi tavsiye ederim. Hem çocuklara, hem de dünün çocuklarına göre...

Zeytinli Ekmek & Hafta sonu

Daha önce lokum tarifimde bahsetmiştim zeytin yemeyen çocuklarıma da zeytinli yapıyorum diye. Hafta sonu fırından ekmek hamuru alıp zeytinli ekmek yaptım. Nedense o zaman yiyorlar. Bu çocuk milletini anlamak zor :) Çook güzel olmuş anne diyorlar.

Zeytin süreyim ekmeğinize dediğimde ise, ' Hayııır zeytin yemiyoruz unuttun mu ?'diyorlar. Ah bu bilmişlikleri yok mu!!! Neyse sadede gelelim bu sefer zeytinli ekmeğime farklı bir şekil verdim. Bir arkadaşım bunun salçalı , cevizli soslusunu da yaptığını söylemişti.

Hamuru önce biraz unla (çok az un, yoksa sertleşiyor) yuvarlak açtım. İçine zeytin ezmesi sürdüm.

Daha sonra yarısını üstüne kapattım. 2 parmak şeritler halinde kestim.

İki ucundan aksi yöne yuvarlayıp uçlarını birleştirdim. Zaten toplanıp bir bütün oluyor.( Tıpkı yün çilelerini, nakış ipliklerini yaptıkları gibi) Üzerine yalnızca sıvıyağ sürdüm. 200'c de pişirdim.

Fırından çıkınca kurumaması için üstüne hafifi nemli bir bez kapattım. Herkes afiyetle yedi.

Bu hafta sonu yine sahilde gezdik. Kardeşim 'İyi ki sahiliniz var abla, atın havanızı bakalım' der ama canım benim biliyor ki o da olmasa İstanbul'da gezecek boş bir alan yok :)) Zeynep'ime ve sana ayrıca teşekkür ediyorum hediyeler için. Hepinizi özledim gene ya :)

Bu arada bu deniz olayına iyice alıştık. Hakikaten suya bakmak insanı dinlendiriyor mu? sakinleştiriyor mu? bilmem ama bir etkisi var.

Bu da oğlumun meyve salatası. Babasıyla yaptılar. Tabi sonra iki kardeş sırayla ben adamın burnunu yiyorum ben adamın kulaklarını yiyorum diye gülüştüler. Keşke hep böyle anlaşsalar. Bazen sabrımın sınırlarını zorluyor kavgaları, şikayetleri hiç bitmeyecek bu gidişle diyorum ama neyse işte :))

Herkese çook güzel bir hafta olsun inşallah ;)

Darıca Hayvanat Bahçesi

Hafta sonu, sonrasında bol bol gezeriz diye düşünüp sabahın köründe oy vermeye gittik. Tabi ki fikir pür telaş hanım olan bana aitti. :) Neyse herkes aynı şeyi düşünmüş olacak ki 1 saate yakın sıra bekledik. Vatana millete hayırlı olsun bakalım.

Ama hava öyle güzeldi ki napayım. Sonrasında sahilde yürüdük, kahvaltı ettik. Nereye gitsek derken, ne zamandır düşündüğümüz Bosphorus zoo gezimizi yapmaya karar verdik.

Çocuklara bahsetmedik tam bir sürpriz oldu. İyi ki gitmişiz çok beğendiler. Sanırım 2 saat gezmişizdir.

Zavallı kızım kendini kaptırmış yorulduğunu bile anlamamış hep yürüdü. Kucağınıza alın demek bile aklına gelmedi! Tabi biz sonunda dayanamayıp kızım kucağımıza alalım mı? yoruldun mu? diye sorunca nasıl sevindi. Şaşkınlıktan ve meraktan hiç aklına gelmemiş.

Neler vardı neler. Aslanlar, jaguar,leopar,zebra, lamalar, papağanlar, penguenler, ayılar {ben çocukken sokakta nasıl oynatıyorlardı zavallıları}

Maymunlar, dev kaplumbağa, şempanzeler {müthişler, bizden cama vurup yemek istediler, kızdılar, çok tatlıydılar bayıldım onlara}

Kuzular, keçiler {elleriyle beslediler çocuklar}, ponyler, sürüngenlerin bir sürü çeşiti{rüyama girecekler sandım}balıklar ve unuttuğum bir sürü hayvan.

Çok eski ve yerleşmiş bir hayvanat bahçesi, bitki örtüsü filan çok güzel ama maalesef diyorum çok pisti. İyi ki bahar da gitmişiz de hiç kokmuyordu.

Ama akvaryumların camları filan pis ve bakımsızdı. Bir sürü para gerekiyor bu işler için tabi. Bir sürü yiyecek bir sürü bakıcı vs...

Bir de çocukların oyun alanı da ilgisiz kalmış. Teorikte güzel ama, hani şu korku filmlerinde olur ya terkedilmiş, ıssız lunapark görüntülerini hatırlattı bana.

Çocukların atlı karıncasını ve uçan salıncaklarını kendimiz itleyerek döndürdük. Hiç kimse yoktu. Ama çoook eğlendik. Beni bile döndürdüler. Naparsın kendi işimizi kendimiz hallettik :)

Yalnız ağaçlar, peyzaj, minik havuzlar, güzel ve birbirinden farklı hayvanlar için görülmeye değer bir yer.

Mercan Dede ve İstanbul

Sana dün bir tepeden baktım aziz İstanbul!
Görmedim gezmediğim, sevmediğim hiçbir yer.
Ömrüm oldukça gönül tahtına keyfince kurul!
Sade bir semtini sevmek bile bir ömre değer.

İşte böyle söylüyor Yahya Kemal, Aziz İstanbul şiirinde. Yukarıdaki resim İstanbul'la ilgili muhteşem görüntülerin derlendiği video'dan alınma. Mercan Dede'nin müziğiyle güzel bir kompozisyon oluşturmuş. Muhakkak izleyin derim.

Venedik gibi "Nice revnaklı şehirler görünüyor" dünyada. Ama bizim ruhumuza hitap eden, gönlümüze ince ince esen efsunlu güzellikler hep İstanbul'da. Aşağıdaki methiyeler de Nedim'in kasidesinden :

Bu şehr-i Sitanbûl ki bî-misl ü behâdır
Bir sengine yekpâre Acem mülkü fedâdır

Bir gevher-i-yekpâre iki bahr arasında
Hurşîd-i cihân-tâb ile tartılsa sezâdır

Altında mı üstünde midir cennet-i a'lâ
Elhak bu ne hâlet bu ne hoş âb u hevâdır

Kuşbakışı Venedik

Pek çok insanın hayallerini süsleyen, gondollar ve kanallar şehri Venedik. Aşkın ve aşıkların bulunmak isteyecekleri sayılı şehirlerden, belki de ilk sırada.

Bu adreste Venedik'in yukarıdan çekilmiş fotoğrafları var. Gezmesi güzel olsa gerek ama yukarıdan bakınca yaşaması zor bir yer gibi. Ulaşım çok sıkıntılı görünüyor. Yürüyerek gidebileceğiniz yer çok sınırlı. Dünya gözüyle görürüz inşallah.

Bizim İstanbul'umuzun da altta kalır yanı yok aslında ama maalesef biz tarihi dokuyu gerektiği gibi koruyamamışız. İstanbul'da eski binaların yanında çirkin gökdelenler, tipsiz oteller, estetikten mahrum apartmanlar, gecekondular her yeri doldurmuş durumda. Bu resimlere bakınca hiç öyle dokuyu bozan birşey göremiyorsunuz. Son yıllarda bir miktar iyileşmeler olsa da daha çok yol katetmemiz gerekiyor anlaşılan.

Bir ara İstanbul'da Saltanat kayığından bahsediliyordu ama hiç göremedim nedense. Boğaz ve Haliç'i yeterince güzeleştirip dünyaya tanıtamadık bence.

Yunus Gösterileri & Ev Yapımı Lahmacun

Hafta sonunda eski bir arkadaşım ve ailesiyle birlikte Yunus gösteri merkezine gittik. Çocuklar çok istiyordu. Hep beraber toplandık ve sabah ilk gösteriye gittik.

Yunuslar, beyaz balinalar , morslar çok güzel bir gösteri sunuyorlar. Zaten bizim çocuk; balık, deniz, okyanus meraklısı. Bilmediği deniz canlısı yok. Bayıldı gösteriye.

Ben de hayretle izledim. Nasıl eğitebilmişler hayran oldum. Şu insanlardan korkulur gerçekten :) Yunuslar ve beyaz balinalar o kadar şirindi ki, sanki havuza girsem, hiiiç korkmadan yüzeceğim sandım.

Oradan arkadaşıma gittik. Üsküdar'lı arkadaşım benim, bize kendi elleriyle lahmacun yaptı. Sabah erkenden kalkmış; içini, hamurunu hazırlamış sağolsun.

Bildiğimiz mayalı hamuru incecik açtı. İçine kıyma( yağlı), soğan, sarımsak, maydanoz, salça, az domates rendesi, kimyon, karabiber, yeşil biberden oluşan harcı sürüp, fırınladı.

Biz de mis gibi ,tertemiz, bol malzemeli ev yapımı lahmacunları yedik. Çok beğendik. Zaten ne yapsa lezzetlidir. Tekrar ellerine sağlık arkadaşım,kocaman teşekkürler :)

Şişli Bilim Merkezi Gezimiz

Belediyenin açtığı merkez, dışarıdan oldukça küçük görünüyor. Ama içerisi ferah. Fizik, kimya ,matematik,biyoloji,astronomi yani bilimin ana konularını gayet anlaşılabilir küçük deneylerle görebiliyorsunuz.

Hafta sonu ve sabah olması nedeniyle boş olan merkezde, bir fizik öğrencisi (6 yaşında ki oğlumun da anlayabileceği düzeyde) güzel bilgilerle bize rehberlik etti. Ve ben gezi boyunca, lise hayatımda, hatta üniversite de bir kere bile fizik deneyi yaptığımızı hatırlayamadım. Sanki fizik teorik olmaya mahkummuş gibi. Belki artık bir şeyler değişmiştir. Ya da özel okullarda hep vardı bilemiyorum. Artık oğlum büyürken göreceğiz.
Bir kaç fotoğraf ekledim, ama görülecek çok şey vardı. Üst katta da ilginç zeka oyunları, bulmacalar, yapbozlar var.

Antalya'da kıyıya vurmuş bir balinanın iskeleti

Bir yaz akşamında samanyolu ve burçlar

Gerçek bir göktaşı 1961 de Sivrihisar'a düşmüş.

tamamı demir metali

Oğlumuz çok eğlendi. Bence çocukların bilimi sevmesi için görsellik şart. Bir de deprem testi yaptık. Küçük bir mutfakta 5 şiddetinde bir deprem yaşıyorsunuz. Düşen bardaklar, tabaklar, açılan dolap kapaklarıyla almanız gereken önlemleri birebir görüyorsunuz.

Çocukların merakını çekmek için pekçok şey yapabiliriz. Herşeyi okuldan beklemek doğru değil sanırım. Özellikle burayı ailecek gezmek çok faydalı oldu.