Bu sabah oğlumla birlikte Meraklı Minik dergisinde gördüğümüz tarifi yaptık. Hem faaliyet hem yemek oldu.
Ekmekleri kurabiye kalıbı ile balık şeklinde kestik. Yumurta, süt, çok az pekmez, sıvı yağ, tuz karışımına batırıp yağsız tavada pişirdik. Peynirden de göz kestik. {pek benzemese de} Elmaların üzerine çöp şiş ile balığı yerleştirdik. Fon kartonundan yelken ve bayrağımızı da yapmayı unutmadık.
Korsan gemisini afiyetle yediler. Değişiklik isteyenlere çok zaman almayan eğlenceli bir faaliyet.
Eski, taş bir bina. İçeriye girdiğinizde en alt kata inmek istediğinizi söylüyorsunuz. 
Ilık tatlıya ılık şerbet dökülür. Soğuyunca üzerine 2 su bardağı süt dökülür. Süslenir.
Resimlerken rahmetli babannemden kalan tabağı kullandım. Ve içim cız etti birden. Üzerinde onun izlerini taşıyordu.
Her bayram tatlıları bu tabakla ikram ederdi. Birden insan ve eşya arasındaki o garip bağ geldi aklıma.
Eşya.
İlk düşündüğünde basit bir tabak, bir saat, bir masa örtüsü gibi eşya işte. İnsana mahkum. Bakım ister, temizlik ister. İnsana muhtaç. Ama insan gidiyor, o kalıyor.
Acı olan belki avunduran, biraz korkutan gerçek.
Giydiğim elbise, okuduğum kitap, taktığım yüzük benden uzun ömürlü. Ve eşyaya sinen o insan hatıraları. Her gördüğünde sahibini hatırlatan garip, hüzünlü ama avunduran. Böyle duygulara sardı beni bir fotoğraf bile. Hele o kişiden kalan fotoğraflar, bir sürü fotoğraflar. Ne bileyim hüzünlendim birden, ben de böyle garip bir insanım işte.
Allah herkesin tüm ölmüşlerine rahmet etsin inşallah....
